Beton binalarda kararan zavallı ruhlar

  • 0 replies
  • 1552 views

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

*

Çevrimdışı D®agon

  • Her Şey Senin Rızan İçin Allah'ım.
  • *
  • 11527
  • +523/-0
  • Cinsiyet: Bay
    • bilyonmu
Beton binalarda kararan zavallı ruhlar
« : 15 Ocak 2014, 12:39:49 »




Bina tenine rağmen soğuk...
İnsanlar yılan misali sinsiler...
Dürüstlükten çok çok uzaklaşmışlar,yalanları yaşamak saymışlar...
Herkes kompleksleriyle zırhlanmış...
Herkes diken üzerinde oturur gibi rahatsız aslında ama yalan bir sakinlik görüntüsünü örtmüşler üzerlerine...
Yüzlerinde, bir koğuşun esir duvarlarına asılan nemli bir deniz manzarası posteri sanki o yalan gülüşleri....

Ruh yıpratan bir dönme dolap misali bu iş denilen hoyrat kavram önümüzde...
Dönüp duruyoruz aynı manzaranın üşüten döngüsünde...
Durduğumuz yeri asla biz seçemiyoruz...ve yanıbaşımızdaki insanlar...
O insanlar...
Bir mayın tarlasında istemeye istemeye oturan piknik yapan, ve aslında birbirlerini hiç sevmeyen hatta ölümüne nefret besleyen fakat korkudan adım atamayan uzaklaşamayan çaresiz aileler gibiler...z
Zorla aile olmaya zorlanmışlar topluluğu bu...

Ne zaman binadan çıkıp eve doğru adımlamaya başlasam yolu yokuş yukarı,köşedeki kendi tezgahında üşüyen kestaneci adamı kıskanırım...
Kendi soğuğunu üşüyebildiği için belkide kimbilir...
Bir cansız selam ateşlerken göz göze geldiğimiz anlarda, şansınızın farkına varın adam derim birde gözlerimin taa içinden bir yerden o kestanecinin yüzüne...
Üstelik hiç kestane almamışımdır ben sokaktan şimdiye dek...
Ne kadarda ilginçtir...

insanları durduğum yerde izledikçe,onlardan nefret etmemek için gözümü kapatıp düşlere kaçıyorum...
Yine de kulaklarım o zavallı durumlarını zihnime taşımaya devam ediyor...
Ve ben bu benzer manzaraların karşısında her gün,insanlığın adına üzülüyor üzülüyor üzülüyorum...
Onlar için içimde tutuşan çabalama isteğim malesef bu aciz durumlara düşüşlerini görmeye başladığım saniyelerin henüz başında çabucak tükenip gidiyor...

Bu zamanlardan koşarak uzaklaşmak istiyorum çoğu zaman...
Durmak ruhuma zor geliyor...
Yüreğimi bir kesik ile uyandırıyorum o vakit, ve kendimi afaroz bırakıyorum insanlara, yalnız yürümelere sarılan adımlarımda; kaçışlarımın ayak izlerinde sicim sicim birikiyorum...
Yerde kalamayan asfalt adımlarımın hangisi bir diğeri için feda edip kalkıp yerinden göç etse kendini ileriki adıma doğru, ben dökülen adımlarımdan usulca bakışımda biriken sis'e tükeniyorum...


''Beton binalarda kararan zavallı ruhlar...'' kitabından...

 

Bunlarda İlginizi Çekebilir

  Konu / Başlatan replies Son İleti
0 replies
1576 views
Son İleti 17 Haziran 2008, 19:51:42
Gönderen: Nazenin
0 replies
2989 views
Son İleti 12 Mart 2011, 21:13:38
Gönderen: busegül
0 replies
1588 views
Son İleti 02 Kasım 2011, 19:08:48
Gönderen: busegül
0 replies
1587 views
Son İleti 22 Nisan 2012, 10:56:05
Gönderen: busegül
0 replies
1278 views
Son İleti 20 Temmuz 2012, 08:23:21
Gönderen: busegül
0 replies
1444 views
Son İleti 02 Ağustos 2014, 17:02:19
Gönderen: D®agon